ساعت قرارمان نُه صبح بود و من با شالی سبزرنگ خود را نشاندار کردم که یافتنم سخت نباشد. طوری حرکت کردم که ساعت هشت و سی دقیقه به محل قرار برسم اما پیشبینیهایم درست نبود و ساعت هشت و هفت دقیقه رسیدم، اما ملالی هم نبود چرا که امید ظریفی یک ساعت زودتر از موعد و پیش از من آنجا بود. با امید حرف زدیم تا زمان انتظار کشیدن برای رسیدن دوستان را کوتاه کنیم، با هم به قطارهایی که میآمدند و میرفتند نگاه میکردیم و سعی میکردیم حدس بزنیم که از این قطار چند نفر برای چدونک پیاده میشوند. لیست در دست به آدمها نگاه میکردم و آدمها با نگاهی متعجب و سوالی شبیه به: «چهته دختر؟ چرا همچین نگاه میکنی!» از مقابلم عبور میکردند که کسی سلام کرد و پرسید: «عارفه خانوم؟» پاسخ بله گرفت و خود را معرفی کرد. محمدرضا بود. نگاه کردن به قطارها و حدس تعدادِ افرادِ چدونکیِ پیادهشده از قطارها را اینبار سهنفری انجام میدادیم. محمدرضا از حرکتِ تازهٔ بیان و قالب جدیدی که ارائه کرده بود و افزایش امیدش به بازگشت تیم بیان به اوج و از پنلِ بیانِ سازگار با موبایلی که خودش ساخته بود و در گوشیاش استفاده میکرد حرف زد. همینطور که مشغول دیدن پنل محمدرضا بودیم آقاگل را دیدیم که با تیشرت غیرفوتبالیاش متعجبمان کرد، رسید و کمی از دوچرخهسواری و اینها حرف زدیم و کمکم خورشید جمعمان طلوع کرد و بعد از آن سیده فرفرهٔ عکاسمان با دوربین خفنش بود که نوید عکسهای خوب و جذاب دورهمیمان را میداد. بعد از آن سارا بود که دستتکانان به سویمان آمد و بعد پسری قدبلند با پیراهنی چهارخانه را دیدیم که خرامان و در عین حال فروتنانه به سوی ما آمد، به راستی که ستارهها درون چشمهایمان سوسو زدند وقتی که گلبولِ سفیدِ از اوکراین برگشت

یکسال پیش که تصمیم گرفتم دوچرخهسواری را شروع کنم، نگاهم به آن تنها تجربه کردن لذتی بود که دلم میخواست. وقتی شروعش کردم شد ورزشی که جای خالیاش را در برنامه روزانهام حس میکردم. وقتی با اولین نگاههای متعجب و اولین احسنت شنیدنها و اولین امر به معروفها روبهرو شدم، تبدیل شد به حرکتی اجتماعی یا فرهنگی که باید ادامهاش دهم تا چشمها به دیدنش عادت کند. این مطلب را هم آن زمانی نوشتم که در این دوره سر میکردم. اما بهتدریج همهچیز تغییر کرد؛ از یکجایی به بعد دیگر نه یک ورزش و نه حرکتی اجتماعی یا فرهنگی -که اینها سطحیترین و کماهمیتترین برچسبهایی بود که میشد به آن زد- که دوچرخهسواری برایم چیزی فراتر از تمام اینها شد.  اولش هدفم این بود که کیلومترهای بیشتری بروم تا نمودار ریلایوم خطی صعودی را نشان دهد. اگر خط نمودار صعودی نبود، دچار احساس در جا زدن یا پسرفت میشدم. بعدتر میخواستم علاوهبر اینکه نمودارم صعودیست، از مرزهایی که برایم ترسناکاند نیز گذشته باشم. اگر از مرزها نمیگذشتم، دچار احساس پوچی و اسارت و جبر جغرافیایی میشدم. برای همین هم هر بار وقتی که در حال محکم کردن کلاه روی سرم بودم، چالشی را برای خودم تعیین میکردم: پیروزی، انقلاب، حسنآباد، شهرری. گزارش هر کدام که موفقیتآمیز بود را به اشتراک میگذاشتم تا احساس مسئولیت بیشتری برایم بیاورد! در این بین، شکست هم زیاد میخوردم اما بهمحض کم آوردن، مسیر را کج میکردم به سمت راهی که قبلاً از پسش برآمده بودم، برای اینکه کسی نفهمد شکست خوردم. برای اینکه مطمئن شوم هنوز هم نمودارم صعودیست، حتی اگر به جایی که میخواستم نرسیدم.  در ریلایو گزارش دوچرخهسوارهای کارکشتهتر از خودم را مید